Ελκώδης κολίτιδα

Η ελκώδης κολίτιδα είναι η πάθηση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή και έλκη του παχέος εντέρου, σχεδόν πάντα ξεκινά από το ορθό, δηλαδή το κατώτερο τμήμα του παχέος εντέρου και μπορεί να εκτείνεται σε όλο το παχύ έντερο.

Μαζί με την νόσο Crohn ανήκουν στα ιδιοπαθή φλεγμονώδη νοσήματα του εντέρου, με την διαφορά ότι η νόσος Crohn προσβάλλει κυρίως το λεπτό έντερο και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του γαστρεντερικού, από το στόμα έως τον πρωκτό.

Τα αίτια της πάθησης δεν είναι απόλυτα διευκρινισμένα, φαίνεται όμως πως συμβάλλουν και γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες.

Ποια είναι τα συμπτώματα της ελκώδους κολίτιδας;

Τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι:
Διάρροιες με πρόσμιξη αίματος και βλέννας
Αίσθημα επείγουσας αφόδευσης, τεινεσμός.
Πόνος στην κοιλιά

Σε βαριά εμφάνιση της νόσου μπορεί να συνυπάρχουν και συστηματικά συμπτώματα, όπως πυρετός, κόπωση, απώλεια βάρους και ηλεκτρολυτικές διαταραχές.

Παρ’ ότι η ελκώδης κολίτιδα επηρεάζει κυρίως το παχύ έντερο σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να συνυπάρχουν εκδηλώσεις και από άλλα όργανα όπως από το μυοσκελετικό, το ήπαρ, τους οφθαλμούς και το δέρμα.

Σε κάθε περίπτωση η κλινική εικόνα διαφοροποιείται μεταξύ των ασθενών και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από την έκταση του προσβεβλημένου τμήματος του παχέος εντέρου και την βαρύτητα της προσβολής.

Πως τίθεται η διάγνωση;

Αρχικά η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό του ασθενούς, αλλά η εξέταση που σίγουρα απαιτείται για να τεθεί η διάγνωση είναι η κολονοσκόπηση, όπου παρατηρείται χαρακτηριστική εικόνα φλεγμονής στο παχύ και λαμβάνονται και βιοψίες για την ιστολογική επιβεβαίωση της νόσου.

Απεικονιστικές εξετάσεις όπως ακτινογραφίες και υπέρηχος κοιλίας δεν βοηθούν ιδιαίτερα, ενώ από τις εξετάσεις αίματος και κοπράνων συνήθως αυξάνονται οι δείκτες φλεγμονής (ΤΚΕ, CRP, Λευκά αιμοσφαίρια, καλπροτεκτίνη κοπράνων).

Υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία;

Πλέον υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες θεραπείες με υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης.

Ο στόχος της θεραπείας είναι διπλός.

Αρχικά στοχεύουμε στον έλεγχο των συμπτωμάτων στην επίτευξη ύφεσης δηλαδή.

Δευτερευόντως στην μακροχρόνια διατήρηση του καλού αποτελέσματος, διατήρηση της ύφεσης.

Οι κατηγορίες φαρμάκων που χρησιμοποιούνται είναι:

Αμινοσαλικυλικά: από του στόματος χάπια ή και τοπική αγωγή με κλύσματα, υπόθετο.
Ανοσοτροποποιητικα φάρμακα
Κορτικοειδή
Βιολογικοί παράγοντες: Πρόκειται για ανοσοκατασταλτικά φάρμακα που παρεμβαίνουν στο μονοπάτι της φλεγμονής και χορηγούνται είτε ενδοφλέβια, είτε υποδόρια με βάση συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Συνήθως η θεραπεία χορηγείται εφ όρου ζωής.

Σε κάθε περίπτωση η θεραπεία εξατομικεύεται και εξαρτάται από την βαρύτητα της κάθε περίπτωσης.

Επί αποτυχίας των φαρμακευτικών σκευασμάτων, η έσχατη λύση είναι η χειρουργική εκτομή ολόκληρου του παχέος εντέρου.

Υπάρχουν μακροχρόνιοι κίνδυνοι σε ασθενείς με ελκώδη κολίτιδα;